telegram booloor ,کانال بولور , کانال تلگرام ,کانال ,تلگرام , بولور
راه بهشت از جهنم می گذرد / راه ورود به بهشت جهنم است

بر اساس آیات سوره مریم راه بهشت از جهنم می گذرد / راه ورود به بهشت جهنم است

گروه حوزه های علمیه: آیت الله العظمی مظاهری با بیان این که بر اساس آیات نورانی قرآن کریم راه بهشت از جهنم می گذرد تصریح کرد: همه انسان ها باید آن راه را طى کنند و گریزی از آن ندارند؛ اگر بهشتى باشند از جهنم می گذرند و به بهشت می رسند و اگر جهنمى باشند، نمی توانند از جهنم خارج شوند.

راه بهشت از جهنم می گذرد

به گزارش خبرگزاری قرآنی ایران (ایکنا)، آیت الله العظمی مظاهری در ادامه مبحث«یاد معاد، مانع سقوط انسان» عنوان کرد: از آیات نورانی قرآن کریم استفاده می شود که راه بهشت از جهنم می گذرد و همه انسان ها باید آن راه را طى کنند و گریزی از آن ندارند. سپس، اگر بهشتى باشند از جهنم می گذرند و به بهشت می رسند و اگر جهنمى باشند، نمی توانند از جهنم خارج شوند: «وَ انْ مِنْکُمْ الا وارِدُها کانَ عَلى‏ رَبکَ حَتْماً مَقْضِیاً ثُم نُنَجى الذینَ اتقَوا وَ نَذَرُ الظالِمینَ فیها جِثِیاً: و همه شما وارد جهنم مى‏شوید، این امرى است حتمى و قطعى بر پروردگارت، سپس آنها را که تقوا پیشه کردند از آن رهایى مى‏بخشیم و ستمگران را که به زانو در آمده‏اند در آن رها مى‏سازیم».

 

 

 

همه انسان ها در قیامت از جهنم عبور می کنند

 

وی ادامه داد: بنابراین، اینکه در بین عوام مشهور شده که پلی در قیامت تعبیه شده است و همه باید از روی آن پل بگذرند، صحیح نیست و گفته هایی که در این زمینه وجود دارد، نظیر اینکه شاعر می گوید: «هر که از پل بگذرد، خندان بود»، یک مثال عوامانه بیش نیست، بلکه منظور آن است که راه بهشت از جهنم می گذرد؛ بر اساس این آیه شریفه، همه از جهنم رد می شوند و خداوند متعال، شیعیان متقی، یعنی کسانی که علاوه بر شعار و اعتقاد قلبی، در عمل نیز شیعه و پیرو اهل بیت(ع) بوده اند را نجات می دهد. گویا جهنم حیات دارد، حرف می زند و شیعه واقعی را می شناسد که آنان به سلامت از جهنم می گذراند.

 

 

 

این مرجع تقلید تصریح کرد: اما کسانی که در دنیا ستمگر بوده اند، یعنی به خود، به خداوند یا به مردم، ظلم کرده و در واقع متقی نبوده اند، در جهنم می مانند و هنگام عبور از جهنم، یارای رفتن ندارند، زانوهایشان خم می شود و در قعر جهنم فرو می روند. به عبارت دیگر جهنم آن ها را می بلعد، خداوند تعالی می فرماید: در قیامت هر امتی پشت سر امامش حاضر می شود: «یَومَ‏ نَدْعُوا کُل اناسٍ بِامامِهِمْ فَمَنْ اوتِىَ کِتابَهُ بِیَمینِهِ فِاولئِکَ یَقْرَءُونَ کِتابَهُمْ وَ لا یُظْلَمُونَ فَتیلًا وَ مَنْ کانَ فى‏ هذِهِ اعْمى‏ فَهُوَ فِى الْاخِرَةِ اعْمى‏ وَ اضَل سَبیلًا: روزى که هر گروهى را با پیشوایشان مى‏خوانیم، کسانى که نامه عملشان به دست راستشان داده مى‏شود آن را مى‏خوانند و به اندازه رشته شکاف هسته خرمایى به آنان ستم نمى‏شود اما کسى که در این جهان (از دیدن حق) نابیناست در آخرت نیز نابینا و گمراه تر است».

 

 

 

جهنم کسانی را که در دنیا صراط هدایت را نیافته اند، می بلعد

وی ادامه داد: طبق این آیه شریفه، کسانی که در این دنیا راه را گم کرده و در واقع، باطن آنان نابینا بوده است، در قیامت نیز راه را گم می کنند و در جهنم فرو می روند. اما آنان که در دنیا بینا بوده اند و صراط هدایت و رستگاری که همان راه اهل بیت(ع) است را یافته اند و در آن راه حرکت کرده اند، در قیامت نیز در صراط هدایت و به دنبال امامان و پیشوایان خود، به بهشت می روند؛ به این معنا که امیرالمؤمنین(ع) یا یکی از ائمه طاهرین(ع) به جلو می روند و شیعیان به دنبال آن انوار مقدس حرکت می کنند. بدیهی است وقتی آتش به امامان می رسد، اظهار ادب می کند و ایشان بلافاصله به بهشت وارد می شوند. اما کسانی که ولایت حضرت علی(ع) را ندارند و به عبارت دیگر کسانی که در دنیا از آن حضرت پیروی نداشته اند، در جهنم می مانند و گم می شوند و جهنم آن ها را می بلعد.

 

 

 

 

این استاد اخلاق بیان کرد: در قضیه عبور همگانی از جهنم، نکته دقیقی وجود دارد و آن این است که باطن این دنیا همان آخرت است و ظاهر آخرت، این دنیاست و در حقیقت، دنیا و آخرت مانند یک سکه دو رو عمل می کنند؛ به این معنا که هر کس در دنیا بتواند نفس اماره را مطیع خود کند و از صفات رذیله بگذرد و هوی و هوس و شیطان درون و شیطان برون را تحت کنترل خود در آورد، در قیامت می تواند از آتش جهنم بگذرد. اما کسانی که در این دنیا تسلیم نفس اماره شده و در اثر تبعیت از هوی و هوس نابود شده و غرق در تجمل گرایی شده اند و صفات رذیله، مانند حسادت، تکبر، خودخواهی و منیت بر آنها مسلط گشته است، در روز قیامت هم آتش جهنم آن ها را در خود می بلعد؛ در واقع، آتش جهنم به واسطه خود انسان روشن می شود و اگر کسی در این دنیا نتواند هوی و هوس را مهار کند و از شیطان درون و برون بگذرد، در قیامت هم نمی تواند آتش جهنم را مهار کند.

 

راه بهشت از جهنم می گذرد

 

وی ادامه داد: ظاهراً این آیه، با اشاره به همین نکته ظریف، می فرماید: همان گونه که در دنیا انسان دو بُعدی است و از بعد حیوانی و انسانی تشکیل شده است و همان گونه که در دنیا باید از بعد حیوانی استفاده صحیح کند و مانند بُراق و مرکب بر آن سوار شود تا به عرش خدا برسد، در قیامت نیز دو بعدی است و با بعد انسانی و معنوی به بهشت می رود و بعد حیوانی، او را در جهنم نگاه می دارد. به عبارت روشن تر، همان طور که در دنیا گاهی به جای غلبه بعد روحی و معنوی بر بعد جسمی و حیوانی، بعد جسمی بر بعد روحی غلبه می کند و نفس اماره، انسان را مهار می کند و شیطان درون و برون بر او مسلط می شوند، در قیامت نیز با غلبه بعد حیوانی، خواه ناخواه به جهنم می رود و جهنم او از همین جا شروع می شود؛ در حقیقت، «و اِن منکُم اِلا وَارِدُهَا کَانَ عَلَی رَبکَ حَتماً مقضِیاً»، یعنی راه بهشت، تقوا است و اگر انسان نتواند از آن راه بگذرد، یعنی اگر فاسق و ظالم و فاجر باشد،«ونَذَرُ الظالِمِینَ فِیهَا جِثِیاً»، در جهنم خواهد ماند.

 

 

 

 

آیت الله مظاهری بیان کرد: بنابراین باید انسان فکری برای قیامت و به خصوص برای صراط آن بکند تا بتواند به سلامت، از جهنم بگذرد و به بهشت برسد. ما باید در دنیا به گونه ای عمل کنیم که در قیامت، امیرالمؤمنین، حضرت زهرا، امام حسین و حضرت زینب«سلام الله علیهم» به جلو باشند و ما به دنبال آن ها باشیم و مانند برق جهنده وارد بهشت شویم و با اهل بیت «سلام الله علیهم» محشور گردیم که حشر با اهل بیت، از هر قصر و حورالعین و از هر بهشتی، برتر و بالاتر است.

 

 

 

وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به مبحث شفاعت عنوان کرد: مسئله شفاعت، از مسلمات عقاید شیعیان است و در قیامت، حتماً وجود دارد، زیرا قرآن کریم، در آیات مختلفی بر آن تصریح فرموده است: «مَنْ ذَا الذی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلا بِإِذْنِهِ» و «وَلایَشْفَعُونَ إِلا لِمَنِ ارْتَضى‏» در قیامت وقتی برخی از شیعیان به جهنم می روند، ملائکه و اهل جهنم تعجب می کنند که چگونه شیعه ای به جهنم آمده است!؟ لذا از ایشان سؤال می کنند که چرا به جهنم آمدید؟ آن ها پاسخ می دهند: ما را از راهی آوردند که به اهل بیت«سلام الله علیهم» دسترسی نداشتیم که بخواهیم مورد شفاعت واقع شویم! به تعبیر قرآن کریم: «فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشافِعینَ».

 

 

معانی و مراتب شفاعت

آیت الله مظاهری بیان کرد: شفاعت سه مرتبه مهم دارد و هر سه مرتبه، در قیامت وجود دارد: یکی از معانی شفاعت آن است که برخی از افراد، مشمول دعای اهل بیت(ع) می شوند. ائمه معصومین(ع) دعا می کنند و از خداوند رحمان می خواهند که این افراد آمرزیده شوند و پروردگار عالم نیز دعای آنان را مستجاب می کند. همانگونه که خداوند در قرآن شریف به گناهکاران امر کرده که نزد پیامبر بروند و از او بخواهند تا براى آنها استغفار فرماید: «وَ لَوْ انهُمْ اذْ ظَلَمُوا انْفُسَهُمْ جاءُوکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرسُولُ لَوَجَدُوا اللهَ تَواباً رَحیماً»؛ استاد بزرگوار ما، حضرت امام خمینی(ره) در کتاب کشف الاسرار، در رد کسروی و کسروی منش ها، شفاعت را این گونه معنا کرده اند که ائمه طاهرین(ع) مستجاب الدعوه هستند و کسانی که لیاقت شفاعت داشته باشند، با دعا و استغفار اهل بیت(ع) بهشتی می شوند.

 

 

 

هادیان مردم در دنیا، در آخرت نیز هادی خواهند بود

وی ادامه داد: معنای دوم شفاعت، واسطه گری است و واسطه گری دو جنبه دارد: جنبه اول آن است که هادیان مردم در دنیا، در آخرت نیز هادی خواهند بود و هدایت آنان در قیامت، منجر به وساطت برای رفتن بندگان به بهشت می شود. توضیح اینکه پیامبر گرامى و اهل بیت(ع) در این دنیا هدایت گر مردم بوده‏اند و در آخرت نیز هدایت گرى ایشان باقى است و افراد لایق را به بهشت می رسانند. از این جهت عالمان دین و کسانى که موجب هدایت دیگران شده‏اند نیز مى‏توانند شفاعت کنند و هر کسى در این دنیا هدایتش بیشتر باشد، در آخرت شفاعتش بیشتر خواهد بود و مسلم است که چهارده معصوم(ع)بیشتر از دیگران شفاعت مى‏کنند؛ جنبه دوم واسطه گری آن است که امام حسین(ع) و سایر حضرات معصومین«سلام الله علیهم» نزد خداوند متعال آبرو دارند و در پرتو این آبرو، برای آمرزش افراد لایق واسطه می شوند و خداوند متعال هم شفاعت ایشان را می پذیرد و آن بندگان را می آمرزد.

 

 

 

 

این مرجع تقلید تصریح کرد: معنای سوم شفاعت که بسیاری از بزرگان نیز بر آن تأکید دارند، اختیار تام برای شفاعت است. یعنی معصومین(ع) اختیار تام دارند افرادی را که لایق و شایسته شفاعت هستند، شفاعت کنند و به بهشت ببرند. قرآن کریم خطاب به پیامبر اکرم(ص) می فرماید: «وَ لَسَوْف َیُعْطیکَ رَبکَ فَتَرْضى‏» در روایات، این آیه به شفاعت تعبیر شده است و در روایتی آمده است: در روز قیامت هرکس به فکر خویش است و نجات خود را از خداوند متعال می خواهد، ولی پیامبر اکرم(ص) نگران امت خود هستند و مرتب درخواست نجات آنان را می کنند؛ لذا به ایشان خطاب می شود: گناهان امت تو را خواهم آمرزید مادامی که به من شرک نورزیده باشند و با دشمنان من دوستی نکرده باشند.

 

 

 

آیت الله مظاهری ادامه داد: استاد بزرگوار ما علامه طباطبایی نکته دقیق و شیرینی می فرمودند و می گفتند: معنا ندارد که پیغمبر اکرم(ص) بدون امتشان به بهشت بروند. پیغمبر اکرم(ص) راضی نمی شوند که به تنهایی به بهشت بروند؛ لذا اگر کسی لیاقت شفاعت داشته باشد، مورد شفاعت واقع می شود. در روایت مشهوری نقل شده است که در روز قیامت، نگهبان های بهشت و جهنم، کلید بهشت و جهنم را از طرف خداوند متعال به پیغمبر اکرم(ص) می دهند و ایشان اختیار تام دارند که هر کاری انجام دهند. سپس پیغمبر اکرم(ص) کلید بهشت و جهنم را به امیرالمؤمنین(ع)می دهند و می فرمایند اختیار تام از تو است. هر که ولایت و لیاقت دارد، او را شفاعت کن. به راستی اگر کسی لایق باشد و در مسیر اهل بیت(ع)گام بردارد، مشمول شفاعت خواهد شد.

 

راه بهشت از جهنم می گذرد

 

اختیار تام اهل بیت(ع) برای شفاعت بندگان

وی افزود: میزان در قیامت، اهل بیت(ع) هستند. وقتی کسی اعمال خود را با میزان حقیقی یعنی امیرالمؤمنین(ع)بسنجد و خود را با ایشان تطبیق کند، اگر تطابق او قابل ملاحظه باشد، مسلماً می تواند مشمول شفاعت شود و به بهشت برود. اگر کسی به طور کلی در اعمال و رفتار خود، از اهل بیت(ع) متابعت کند، گرچه استحقاق بهشت را هم نداشته باشد، ولی چنین کسی نیز در پرتو شفاعت اهل بیت(ع) استحقاق بهشت را پیدا می کند، زیرا حضرات معصومین(ع) اختیار تام دارند که هرکسی که تابع آن هاست، بهشتی کنند. اما چنانچه متابعتی در کار نباشد و تطابقی بین عملکرد افراد با سیره و روش معصومان(ع) نباشد، شفاعت نیز نخواهد بود. بدون متابعت عملی و پیروی از اهل بیت(ع) میزان اعمال سبک خواهد بود. البته مثل آن ها بودن، نه امکان پذیر است و نه از ما خواسته شده است، بلکه همین مقدار که شباهتی وجود داشته باشد و اعمال ما در مسیر رضایت آن بزرگواران که رضای خدا در آن است، انجام شود، کافی است و انسان را مشمول شفاعت می کند.

 

 

 

این استاد عالی حوزه بیان کرد: قرآن کریم با کمال صراحت می فرماید: برخی افراد لیاقت شفاعت ندارند و نمی توانند از آن بهره مند گردند: «فی‏جَناتٍ یَتَساءَلُونَ، عَنِ الْمُجْرِمینَ، ما سَلَکَکُمْ فی‏سَقَرَ، قالُوا لَمْ نَکُ مِنَ الْمُصَلینَ، وَلَمْ نَکُ نُطْعِمُ الْمِسْکینَ، وَ کُنا نَخُوضُ مَعَ الْخائِضینَ، وَ کُنا نُکَذبُ بِیَوْمِ الدینِ»استفهام در این آیه، استفهام تعجبیه است. یعنی وقتی بعضی از شیعیان به جهنم می روند، برخی از بهشتیان که گویا جهنمی ها را می بینند، با تعجب از آن ها سؤال می کنند: شما که شیعه بودید، چرا به جهنم رفتید!؟ یک دسته می گویند: ما نماز نمی خواندیم و شباهت به اهل بیت(ع) نداشتیم. آن ها در حقیقت اهل بیت(ع) را ندیده اند که بخواهند مورد شفاعت واقع شوند. یک دسته می گویند ما نماز می خواندیم، اما به قانون مواسات عمل نمی کردیم و به فکر دیگران نبودیم و به مستمندان کمک نمی کردیم.

 

 

شیعه حقیقی، با دو بال پرواز می کند، یکی رابطه با خداوند مانند نماز و روزه و دیگری با بال رابطه با مردم یعنی کمک کردن به خلق خدا؛ قرآن کریم کمک به بندگان را از همه انسان ها به قدر توان خواسته است: «لِیُنْفِقْ ذُوسَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَعَلَیْهِ رِزْقُهُ فَلْیُنْفِقْ مِما آتاهُ اللهُ»هر که به اندازه توان خود باید به دیگران کمک کند؛ کسانی که وضع بهتری دارند، بیشتر کمک کنند و آنان که نمی توانند و فقیر هستند، به هر اندازه که برای آنان مقدور است، باید کمک نمایند. کسی که فقیر است و فقط به اندازه خود و خانواده درآمد دارد، نباید خود را از کمک به دیگران تبرئه کند. همان گونه که بارها متذکر شده ایم، حداقل کمک به دیگران، آزار نرساندن به آن هاست. اگر کسی هیچ گونه کمکی نمی تواند بکند، دست کم باید مواظب باشد از دیگران غیبت نکند، به آنان تهمت نزند و یا اهانت ننماید. اگر نمی تواند مانند حضرت زهرا(س) غذای خود را به دیگری ببخشد، لااقل با کارشکنی و شایعه و تهمت، سنگ اندازی نکند و موجبات آزار دیگران را فراهم نسازد و به مردم ظلم نکند.

 

 

 

 

آیت الله مظاهری بیان کرد: دسته سوم از جهنمیان می گویند: ما نماز می خواندیم، به دیگران نیز کمک می کردیم، اما تجمل گرا بودیم و خانه و محل کار و جامعه ما، مملو از گناه و فساد اخلاقی بود: «وَ کُنا نَخُوضُ مَعَ الْخائِضینَ»؛ دسته چهارم که مورد بحث ما است، می گویند: ما اصلاً به فکر معاد نبودیم: «وَ کُنا نُکَذبُ بِیَوْمِ الدینِ».هیچ گاه به قیامت فکر نمی کردیم، با خود نمی اندیشیدیم که معاد چیست و سرنوشت انسان ها چه می شود و چه مشکلاتی فرا روی انسان ها در قیامت خواهد بود و قیامت را تکذیب می کردیم. این افراد در زندگی دنیا، مانند کرم ابریشم در پیله دنیایی خود می تنند تا مرگ آن ها فرا رسد. سپس، قرآن کریم، حقیقت مهمی را بیان می کند و می فرماید: «فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشافِعینَ». در این آیه خداوند به نگهبانان جهنم می فرماید: آیا می دانید چرا این افراد به جهنم آمدند و مورد شفاعت واقع نشدند؟ آنان به خاطر دوری از نماز و انفاق و در اثر گناه و تکذیب معاد، لیاقت شفاعت ندارند و نمی توانند از آن نعمت بزرگ بهره مند گردند.

 

 

 

 

این مرجع تقلید افزود: شفاعت مسلم است و تردیدی در آن راه ندارد؛ مثلاً امام حسین(ع) بیش از همه شفاعت می کنند. عزاداری ها و گریه ها برای وجود مقدس حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و بالاخره قرار گرفتن تحت ولایت امیرالمؤمنین(ع) بسیار ارزنده است و انسان را لایق برخورداری از شفاعت می کند، اما بنا بر فرمایش حضرت امام رضا(ع) در روایت سلسلة الذهب که فرمودند:«بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا»، شفاعت هم شرط دارد و شرط آن این است که در نامه عمل انسان، نشانی از تشیع وجود داشته باشد تا مشمول شفاعت شود؛ زیرا در روز قیامت نامه اعمال را با اعمال چهارده معصوم(ع)می سنجند.

 

 

 

 

وی ادامه داد: حال با توجه به مطالبی که بیان شد، آیا با وجود مفاسد اخلاقی، اقتصادی و اداری حاکم بر جامعه، این توجیه صحیحی است که بگوییم «همه غرق گناهیم و یک حسین داریم»؟ آیا جامعه فعلی، در صداقت، امانت داری، وفای به عهد و در انفاق و عمل به قانون مواسات، در راه اهل بیت(ع) حرکت می کند تا در قیامت نیز به دنبال ایشان حرکت کند؟ آیا با این وضعیت حجاب و عفاف در حال حاضر بین خانم ها وجود دارد و با این بی غیرتی که مردها به آن مبتلا شده اند، می توان انتظار شفاعت داشت؟

 

 

 

 

آیت الله مظاهری تصریح کرد: کتب معتبر شیعه و سنی نقل می کنند که حضرت زهرا (س) در روزهای آخر زندگی، پس از تحمل شدائد و مصائب فراوان، بسیار ناراحت بودند، وقتی از ایشان سؤال شد چرا ناراحتید؟ فرمودند: وقتی از دنیا می روم، به رسم عرب، مرا در تابوت هایی می گذارند که حجم بدنم پیدا می شود و نامحرم حجم بدنم را می بیند و من از این باب ناراحت هستم! خادم ایشان، عماری و تابوتی را شبیه آنچه در عجم رواج داشت، برایشان تشریح کرد. او تختی در مقابل حضرت زهرا(س) آورد و آن را وارونه کرده و چند تکه چوب اطراف تخت گذاشت و پارچه ای روی آن انداخت به طوری که یک عماری درست شد. حضرت زهرا(س) که از موقع رحلت پیغمبر اکرم(ص) تا آن لحظه، تبسم نکرده بودند، با دیدن عماری، تبسم کردند و خوشحال شدند؛ پس از آن وصیت کردند که برای تشییع جنازه، ایشان را در آن عماری قرار دهند.

 

 

 

 

این استاد اخلاق بیان کرد: گرچه پس از آن، سیاست اسلام اقتضا کرد که وصیت کنند ایشان را شبانه غسل، کفن و دفن کنند و احدی با خبر نشود، ولی به هر حال، امیرالمؤمنین(ع) به آن وصیت نیز عمل کردند. حضرت زهرا(س)که شفیعه روز قیامت است و همه مشتاق و در طمع شفاعت ایشان هستند، راجع به حجاب و عفاف، چنین حساسیت و مراقبتی دارند. ولی آیا وضعیت اخلاقی جامعه فعلی و وضعیت نگران کننده حجاب و عفاف و بی غیرتی مردان و بی عفتی زنان، با آن دقت و حساسیت حضرت زهرا(س) در این زمینه سنخیت دارد؟ اگر سنخیت ندارد، این جامعه و افراد آن نباید توقع شفاعت داشته باشند و نباید در توهم برخورداری از شفاعت، با شعار «همه غرق گناهیم و یک حسین داریم»، آرزوی بیجا و دست نیافتنی در سر بپرورانند.

 

 

 

 

منبع: khabarkhoon.com

اطلاعات پست
نویسنده : ادمین
تاریخ پست : جمعه ۱۳۹۳/۱۲/۱۰
دیدگاه

Telegram Channel: @booloor ,کانال بولور , کانال تلگرام ,کانال ,تلگرام , بولور
موضوعات اصلی

تبلیغات

khabar

عضو خبرنامه شوید:

ایمیل خود را وارد کنید:

آخرین نوشته ها
مطالب پیشنهادی
بازار
برچسبها
Instagram